Προκαλεί τον κάθε πολίτη- ανεξαρτήτως των πολιτικών του πεποιθήσεων- ο τρόπος που πολιτεύονται τόσο ο Νίκος Γκόντας όσο και ο Αλέκος Καχριμάνης.
Δυό βίοι συγκρουόμενοι (συνήθως) αλλά και παράλληλοι στη νοοτροπία και στις πρακτικές.

Ο πολίτης θέλει τον πολιτικό «καθαρό» και διάφανο, και αποτελεί πρόκληση -ειδικά στις δύσκολες μέρες που ζούμε- όταν κάποιοι συμπεριφέρονται ως σύγχρονοι Αγάδες που δεν λογαριάζουν τίποτε.

Μέσα σε μια μέρα συνεδρίασε η ΕΠΑΕ κι εξέδωσε άδεια η Πολεοδομία του Δήμου για τον περιβόητο ξενώνα, χωρίς να ακούσουν τίποτε για τα Γιάννενα που βοούσαν.

Αντιλαμβάνεται ο κ. Καχριμάνης ότι αυτό αποτελεί πρόκληση για τον πολίτη που ταλαιπωρείται στις υπηρεσίες για να εξασφαλίσει «ένα χαρτί».

Αντιλαμβάνεται ότι προσβάλουν τη νοημοσύνη μας δικαιολογίες του τύπου: « ήταν άπειρος ο μηχανικός» -δηλαδή ο υιός του - γι' αυτό κι άρχισαν εργασίες στον ξενώνα χωρίς οικοδομική άδεια κι έκαναν λάθος οι υπάλληλοι που δεν γνώριζαν ότι ο ξενώνας ήταν κτίριο διατηρητέο;

Μετά το άρθρο του γαλλικού περιοδικού Μarianne που κατέτασσε τον Κώστα Καραμανλή ανάμεσα στα «7 καθάρματα της κρίσης» και τη συνέχεια που δόθηκε στο επόμενο τεύχος του, η πιο δημοφιλής εφημερίδα του Λουξεμβούργου, η Luxemburger Wort, επίσης τον χαρακτηρίζει τον πιο καταστροφικό πρωθυπουργό της νεώτερης Ελλάδας.

Σε ανταπόκριση του δημοσιογράφου Gerd Höhler από την Αθήνα, με τίτλο «Εξαπάτηση, τρίπλα, ανάπαυση», αναφέρονται τα εξής: «Οι μικροί συλλαμβάνονται, οι μεγάλοι αφήνονται να διαφύγουν – με αυτό το σύνθημα διαχειρίζονται στην Ελλάδα τα πολιτικά σκάνδαλα. Όταν ευρίσκεται ένας αποδιοπομπαίος τράγος, οι πολιτικοί παραμένουν ανενόχλητοι. Και τούτο διότι όλα τα κόμματα έχουν πτώματα κρυμμένα στο κελάρι.